Noenk Frans (87 jooër ) hèt nog e memore wè ‘nen olifaant. Lèisdes wòr ter ant vertèille va zènne joenge tèèd, wei ter nog kresseërde en goenk troo’n bè taant Fin.

En heë tròk aon: “ Fin wooër toen ’n hennig en adrèt vroumes, dooë hèt zjeë gee bezeë van. Aa ze heur zoe wa hersjaddelde en ewa wêrde, wòr miss Bels ter ’n hondskloet tege. Noa persjebbelt ze wa vùl, mè vrügger … Iech koos nie tevan aofblèève. Wee ’t nog, Fin, toen goenke veë nog ’n paor kiere per weëk noenrooëze!”

“Noenrooëze, taant Fin, wa is da noa wier…?” vroeg iech.

Taant Fin jonde roed tot aachter heur oere.

Iech haa tot noa touw alles verstön, want al dei aa weud stön innen Diep’nbeekse diksjenêr. Mè “noenrooëze”, dooë ha iech nog noets va geheurd. Mient zjeë da ze ’t miech wooën oatlègge! “Zuk da mer zellef oat,” zèi noenk Frans.

… En noa stön iech dooë bè m’n “noenrooëze”! Iech hoop da dooë iemed in Diep’nbeek miech wa oatlèg wielt geëve, want van dei twie aa minse moog iech nie al te vùl verwaachte.

Tekst: Externe Bron Fotograaf: Externe Bron